Nieuwsbrief 1 |
 
|
2 Oktober 2001
Hallo allemaal,
Jawel, the Hong Kong connection is still alive. Begint zich nu redelijk thuis te voelen in Hong Kong en in het appartement in ons dorp Discovery Bay en krijgt meer tijd om al jullie lieve en belangstellende mailtjes te beantwoorden. Nog slechts een verhuisdoosje of 10 te gaan waarvan de inhoud nog een plekje moet krijgen, dus dat schiet lekker op. De verhuizers hebben trouwens hun werk perfect gedaan. We missen niks en alles is heel overgekomen. Dat schijnt niet bij iedereen zo het geval te zijn.
De eerste weken
De eerste anderhalve week totdat de kinderen naar school gingen, hebben we redelijk rustig doorgebracht. Dozen werden uitgepakt, kasten ingeruimd en mannetjes ontvangen voor gordijnen, breedbandinternet etc. Verder zijn we vaak wezen zwemmen met de kinderen. Die hadden tenslotte niet voor niks vakantie. Het was heel prettig om zo een beetje aan het klimaat te wennen. Er waren dagen bij van dik in de dertig graden en als je net uit Nederland komt, vallen die rauw op je dak. Maar na een dag of drie begonnen we ook daar gewend aan te raken. Bijna overal zijn wel airco's, in bijna elke kamer van ons huis hangt er eentje. Dat is maar goed ook, want 's nachts koelde het buiten af tot 28 graden, niet echt wat je noemt verfrissend.
En dan begint de school!
Dat we echte groentjes in Hong Kong zijn blijkt meteen de eerste schooldag. Er zijn wat wolkjes aan de lucht en regen dreigt, maar daar draaien we onze hand toch niet voor om ?
Omdat de kinderen al een paar dagen huilerig zijn en tegen het naar school gaan aanhikken, gaat Peter ook mee. Al in de bus naar de stad Tung Chung, waar de kinderen naar school gaan, vertellen ze ons "no school today, red rainstorm warning". Nou zegt "red rainstorm warning" ons geen klap en we rijden maar gewoon door. Op school, Sunshine House International Preschool, vertellen ze ons dat er inderdaad geen les is vandaag.
Gelukkig is de juffrouw van Jolijn er wel en zo kunnen we in alle rust met haar kennismaken terwijl Jolijn en Meike de klassen inspecteren. Het staat onze meiden wel aan. De school is ongeveer een half jaar geleden geopend, dus alles is nog gloednieuw. De school bestaat uit zes kleine klasjes en kent daarnaast nog een grotere ruimte waar ze een soort gymles of muziekles kunnen krijgen. Buiten op het speelplaatsje ligt zo'n rubberen ondergrond die je in Nederland ook steeds vaker tegenkomt. Daarop wat glijbaantjes en een boomhuisje etc. .
Ons bezoekje is dus niet voor niets geweest. De regen valt nu met bakken uit de hemel en we trekken een sprintje naar de bus om zo min mogelijk regendruppels te vangen. Peter neemt de metro naar het werk.
In Discovery Bay zelf is ook een internationale school, maar die heeft een wachtlijst van jaren. Daarom gaan de kinderen naar Tung Chung, 20 minuten met de bus. Behalve preschool (zeg maar kleuterschool) heeft deze groep ook 3 klasjes met primary 1-leerlingen (zeg maar groep 3). Er is een nieuwe school gepland die volgend jaar zal openen waarin dan primary 1 t/m 6 gehuisvest zal worden.
En dan begint de school echt
Alhoewel Jolijn en Meike het schoolgebouw erg leuk vonden, staan ze niet te trappelen. Geen wonder, ze hebben net negen weken schoolvakantie gehad. En ze zijn bang, want "wij verstaan die andere kindjes en die juffrouw niet". Het is natuurlijk ook moeilijk om jezelf duidelijk te maken aan anderen die jouw taal niet verstaan. Op school zijn ze de enige Nederlandse kinderen.
Ik had me ingesteld op veel huilen, maar dat ze zo lang achter elkaar zouden huilen had ik niet verwacht. Daarnaast had ik verwacht dat de moeilijke periode zo'n anderhalve maand zou duren, maar na slechts anderhalve week hadden Jolijn en Meike het naar hun zin op school. Maar dat weet je naderhand en niet als je in die eerste schoolweek zit. Dus het was vrij heftig. Anderhalf uur, tijdens aankleden, eten, in de bus en bij school werd er gehuild, compleet met scenes van Meike die kriskras door het huis spurtte en ik met het schooluniform in mijn handen er achter aan om Meike te vangen. Het eerste half uur gebrul is nog niet zo erg, dat had ik ingecalculeerd, maar daarna word je toch behoorlijk zenuwachtig. Ik wel tenminste.
Toen ik op donderdag Meike ophaalde van school werd ik door het schoolhoofd even apart genomen. Meike was compleet overstuur geweest omdat ze niet begrepen werd en het schoolhoofd had haar uit de klas gehaald en in haar beste Zuidafrikaans hadden ze samen koekjes gegeten, gepuzzeld en gekletst. (Voor wie het niet wist, zuidafrikaans heeft heel veel overeenkomsten met het Nederlands, genoeg in ieder geval om Meike weer rustig te krijgen.) Daarna was Meike de klas weer in gegaan.
Op vrijdag wilde Jolijn helemaal niet meer naar school. Na veel bakkeleien had ik haar bij wijze van compromis beloofd dat ze dan 's middags om 12.00 uur met Meike en mij naar huis zou mogen. Zo'n eerste week met allerlei indrukken is tenslotte vermoeiend genoeg, ze waren allebei bekaf. Toen Miss Margot, Jolijns juf, daar een stokje voor wilde steken kon ik mijn tranen ook niet meer tegenhouden. Had ik Jolijn zo ver dat ze toch naar school ging, mocht ze 's middags niet haar huis. Ik vond het vervelend dat ik zelf begon te huilen, maar Jolijn mocht toen wel mee ("only this time of course", natuurlijk, wat dacht ze dan).
De klasjes zijn overigens niet zo groot. Met negen leerlingen (Meike) en dertien leerlingen (Jolijn) en daarnaast ook nog een klasse-assistant die de schooljuffen af en toe assisteert, krijgen ze voldoende aandacht.
De tweede schoolweek duurden de huilbuien al minder lang. Aan het einde van die week begon er ook een schoolbus te rijden. Met de schoolbus heb ik ze nog een paar dagen weggebracht.
Met die schoolbus ben ik overigens erg blij. Twee weken lang had ik ze met de reguliere bussen weggebracht en opgehaald en daar ging erg veel tijd in zitten. 's Ochtends om 8.10 uur vertrokken we van huis, tussen 10 uur en. 11.05 was ik even thuis om op te ruimen en dan vertrok ik weer voor Meike waarna ik met het kroost om 15.10 uur thuis was. Zeven uur onderweg, waarvan 1 uur thuis. Daarna wat drinken en een koekje, boodschappen doen, huishoudelijke klusjes, koken en afwassen en de dag is alweer om.
Schoolbus en schooluniform
Het contrast met de schoolbus is groot. Jolijn en Meike worden om 08.34 uur voor de deur opgehaald en zijn dan om 09.00 uur op school. Meike heeft les tot 12.00 uur en is om 12.25 uur thuis. Ze heeft dan met een ander kindje de schoolbus voor zich alleen compleet met buschauffeuse, een busmoeder (een vast iemand die in dienst is van het bedrijf dat de schoolbus verzorgd) en een lerares die met de schoolbus naar Discovery Bay komt. Aan aandacht geen gebrek.
Jolijn heeft les tot 14.30 uur en wordt om 15.05 thuis afgeleverd. Heel veel primary 1 kinderen komen uit Discovery Bay vanwege die wachtlijsten, dus zij zit wel in een bijna volle schoolbus met zo'n 23 andere kinderen. De meisjes dragen een soort geel matrozenpakje bestaande uit een bandplooienbroekje op de knie en een blousje met matrozenkraag. Beide afgezet met blauwe biesjes en een dubbele rij blauwe knoopjes. De jongetjes dragen hetzelfde uniform in het blauw met zwarte knoopjes. Je moet er van houden, maar Jolijn en Meike vinden het schooluniform heel erg interessant.
Na twee weken moeilijk doen, huppelen ze nu vrolijk de bus in. Jolijn begint al heel redelijk Engels te verstaan. Van wat Meike nu begrijpt van het Engels krijgen we minder hoogte. Ze praat geen woord Engels tegen ons, maar dat schijnt vaker voor te komen. Het kan zijn dat ze van de ene op de andere dag ineens Engels gaat praten. Jolijn en Meike krijgen ook lessen in Chinees (mandarijn). Af en toe zingt Meike nu wel Chinese liedjes, waar wij uiteraard geen touw aan vast kunnen knopen.
Het werk van Peter
Peter gaat om 07.15 uur van huis en is dan om 08.00 uur op kantoor. Hij neemt elke ochtend eerst een paar minuten de bus, reist dan een half uurtje met de ferryboot waarna hij nog tien minuutjes moet wandelen. Goed voor de broodnodige lichaamsbeweging. Hij zou op kantoor ook de trap kunnen nemen. Maar dan duurt het even voordat hij op de 59e verdieping is en van het uitzicht kan genieten. Meestal vertrekt hij na 18.00 uur bij Philips, waarna hij omstreeks 19.00 uur thuis is en we kunnen eten. Dat valt dus allemaal flink mee, na die vele verhalen gehoord te hebben van mensen die om 21.00 uur thuiskomen en dat dan elke dag. We kunnen gelukkig meestal als gezin 's avonds eten, waarna Peter Jolijn en Meike in bed kan stoppen.
Peter vindt het erg leuk om samen te werken met de HongKong-Chinezen en de Koreanen. Een volgende keer vertel ik jullie hierover meer sappige details.
Een volgende nieuwsbrief zal minder lang op zich laten wachten. Daarin meer over typhoon en rainstormwarnings, Discovery Bay en wat we gezien en gedaan hebben hier. Mocht je ergens meer over willen weten, dien uw verzoeknummers maar in !
Ik laat nu snel weer van me horen,
Judith
Met de groeten van Jolijn, Meike en Peter