26 April 2002
Hallo lieve luitjes in Nederland,
Hoogste tijd voor een nieuwe nieuwsbrief, want toen ik ging kijken wat ik de vorige keer geschreven had schrok ik van de datum waarop hij verzonden was. Een hele poos terug al......
Vakanties
Verhaaltjes in chronologische volgorde zijn deze nieuwsbrieven niet. Ik zap maar wat rond door de tijd zogezegd. Volgens mij heb ik jullie nog niets verteld over onze vakanties hier. Afgelopen oktober zijn we een lang weekeinde naar Bejing (Peking) geweest met mijn ouders. Heel indrukwekkend om nu zelf eens over het Plein van de Hemelse Vrede rond te lopen en de Verboden stad te zien, waar de Chinese keizers met hun gevolg leefden. In Europa hebben de meeste kastelen en paleizen toch wel iets van elkaar weg, de gebouwen van de verboden stad zijn daarmee vergeleken totaal anders van architectuur. Verder zijn we ook naar het zomerpaleis van de keizer geweest. Dat bestaat uit meerdere gebouwen en ligt heel idyllisch in de bossen aan een groot meer. Dat meer is trouwens wat minder idyllisch tot stand gekomen. Daar hebben heel wat Chinezen aardig wat zweetdruppeltjes gelaten, want het is een kunstmatig meer. Niet bepaald een klein meer ook, er moeten aardig wat kruiwagens zand zijn weggereden.
In het meer ligt ook een marmeren boot. Niet iets waar je mee kunt varen, maar ik moet toegeven, het staat wel leuk. Het werd bekostigd van het geld bestemd voor de marine. Tijdens een van de Opiumoorlogen was China dus geen partij, al het geld zat in een marmeren boot die stokstijf lag mooi te wezen in het meer bij het zomerpaleis.
Verder nog naar de Ming-tombes geweest. Hier ligt een keizer uit de Ming-dynastie begraven. Aan de weg er naar toe staan links en rechts allerlei manshoge marmeren dieren. De helft staat op wacht, de andere helft ligt te pitten. Die slapende helft wordt na twaalf uur wakker en dan krijgt de andere helft tijd om even bij te rusten. Dat is tenminste het idee er achter.
Verder zijn we een stukje over de Chinese muur gewandeld. Dat was zo indrukwekkend. We stonden op een punt waar je goed zicht had over een flink stuk van die muur. Die kronkelde daar over de bergen heen, we konden kilometers lang de muur zien. De natuur eromheen was ook erg mooi, herfstkleuren in geel, oranje en rood. Heel vergelijkbaar met de Indian Summer die ze in Canada kennen. Het miezerde die dag helaas, maar ik heb daar echt staan genieten, zo machtig mooi vond ik het. Ik geloof dat de totale muur zo'n 2000 kilometer lang is. Flinke stukken zijn vervallen, maar waar wij waren was een groot gedeelte gerestaureerd.
Zo mooi als wij de vakantie vonden, zo helemaal niks vonden de kinderen het. "Gaan we nou alweer in die bus ?" We zijn wel twee van de drie avonden naar de McDonalds geweest om het enigszins dragelijk te maken. En hebben plechtig beloofd dat de volgende vakantie voor hen zou zijn: een zon - zee -strandvakantie met een mooi zwembad erbij.
Dat is dus Bali geworden in de week van Chinees Nieuwjaar afgelopen februari. Ook dat werd een heerlijke vakantie. We zaten in een luxueus hotel met een paar mooie zwembaden waar we aardig wat tijd doorgebracht hebben. Vanaf het zwembad kon je een trapje af en dan stond je op het strand. Het zeewater was zo'n 28 graden, dus heerlijk warm. Jolijn en Meike vonden het zoute water minder leuk, dus die zwommen het liefst halve dagen in het zwembad. Een van de laatste dagen hebben ze hun haren nog in laten vlechten. Een kleine dertig vlechtjes per hoofd met kraaltjes. Zag er heel exotisch uit. In een ander zwembad was een bar. Dus zelf ben ik me te buiten gegaan aan de cocktails daar. Lekker aan de bar op een bankje in het water. Dat zwembad hadden we overigens vaak voor ons alleen, want het was er niet druk op Bali. Het effect van de aanslagen in Amerika was duidelijk merkbaar.
Filmsterren
Onze dochters zijn af en toe een beetje filmsterren. In Bejing was het heel erg. Daar zijn zeker wel een paar honderd foto's van Jolijn en Meike gemaakt. Meike is het meest populair met haar wittere huidje, krullen in het haar en blauwe ogen. Jolijn heeft groenbruine ogen en is poepiebruin tegenwoordig, dat valt helaas wat minder in de smaak. Jolijn vindt het geweldig als mensen vragen of ze met haar op de foto mogen ("ben ik nou beroemd ?"), Meike vindt het duidelijk minder leuk allemaal. En dat is dan jammer voor de Chinezen, dan worden er geen foto's gemaakt. Maar vaak zie je dan dat ze een beetje onopvallend achter je gaan lopen en dat iemand dan snel toch een foto knipt. Soms zijn ze zo brutaal dat als je op een bankje zit ze Meike gewoon oppakken en op schoot zetten en snel een foto maken. Verder zag je overal mensen elkaar aanstoten en naar onze meiden wijzen. Blanken komen er natuurlijk wel in China, maar blanke kindertjes zijn een stuk zeldzamer.
In Hong Kong zijn de Chinezen gelukkig heel wat meer gewend. Een aantal weken geleden waren we echter in het plaatselijke pretpark. Dit pretpark is ook een geliefd onderdeel van de Hong Kong tours voor mainland chinezen. De Chinezen uit het grote, oude China dus die in grote touringcars Hong Kong komen bekijken. In de rij voor een attractie willen ze dan altijd even over de haren van Meike strijken. Deze keer knepen ze haar ook in de arm onder het motto "hoe voelt dat nou zo'n blank kindje". Er werd even wat gesmoesd met een ander Chinees vrouwtje en die wilde ook al voelen. Gelukkig kon ik me er lekker breed tussenwurmen, dus die vlieger ging niet meer op. Ben wel benieuwd naar al die fotoalbums. Chinezen houden ook zeer van "de Japannerfoto", poseren naast een attractie dus. Lu Ping met de achtbaan op de achtergrond, Lu Ping voor de dolfijnen en Lu Ping tussen boos kijkend blank meisje (Meike) en poserend glimlachend blank meisje (Jolijn "ben ik nou beroemd").
Tweede jeugd
Sinds Virginia, onze hulp, er is, gaan Peter en ik op vrijdagavond vaak op stap. De meeste van Philips-afkomstige collega's in de LG-Philips-organisatie duiken dan na werktijd de disco in. Dit zijn dus meest Nederlanders, maar er horen ook een aantal Engelsen en een Amerikaan bij. Af en toe zijn er ook wat Chinezen en een enkele Koreaan, maar als zij uit gaan gaan ze meestal met elkaar uit eten. Wie tijd en zin heeft komt, met of zonder partner. Zelf vind ik die avonden hoogtepunten in de week. Het is meestal erg gezellig en wat het leuk maakt is dat leeftijd er niet toe doet. Ook een aantal van de collega's die vlak voor hun pensioen zitten, zijn steevast van de partij. We maken met z'n allen onze tweede jeugd hier door. Rond een uur of tien (dan is het happy hour voorbij en worden de bierprijzen weer normaal, en we blijven Nederlanders natuurlijk), gaan we meestal met een grote groep ergens wat eten. Vaak zitten we aan een grote tafel bij een restaurant op het terras. Die hogere temperaturen hier maken dat we lekker in de buitenlucht kunnen zitten. De die-hards gaan dan meestal door en zoeken na afloop van het eten wat andere kroegjes op in Lan Kwai Fong. Een wijk die erg veel overeenkomt met het Stratumseind, met dat verschil dat de gemiddelde leeftijd van de gasten rond de 35 jaar ligt.
Verder gaan we hier vaker naar de film dan in Nederland. Natuurlijk ook omdat er meer tijd voor is nu we het gras niet hoeven te maaien en de bezoekjes aan familie en vrienden zijn teruggelopen sinds we in Hong Kong wonen. Het komt er gewoon niet meer van.... Dat geldt voor de meeste mensen hier, dus bijna al Jolijns klasgenootjes zijn ook al naar ET, Monsters Inc, Ice Age en Harry Potter geweest.
Het huwelijk
Het huwelijk van Maxima en Willem-Alexander hebben we hier in Hong Kong beter gevierd dan de meeste mensen in Nederland als ik die reacties hoorde. De Nederlandse vereniging had met het consulaat een groots feest georganiseerd. De mannen waren in pak met dasje en de vrouwen zagen er ook heel netjes uit met meestal keurig feestjurken of rokken. Het feest begon om 18.00 uur. Philips had gezorgd voor een groot LCD-scherm van een paar meter doorsnee en er was een speciale satelliet gehuurd. Hoorde later dat de organisatie hierover toch wel in de piepzak had gezeten, want de uitzending werd opgevangen in een studio in Hong Kong central, waarna elk uur een nieuwe videoband werd afgeleverd bij de feestzaal aan de zuidkant van het eiland, per speciale koerier. Die mocht niet in een file van een kwartiertje komen, want dan zou alles fout lopen. We liepen dus een beetje achter op de festiviteiten in Nederland, maar niet erg veel gezien het tijdsverschil van 7 uur tussen Nederland en Hong Kong.
Na het jawoord kregen we allemaal een glas champagne uitgereikt. En bij de kus op het bordes ging de hele zaal (zo'n 400 mensen) spontaan het Wilhelmus zingen. Na de uitzending werd er een etageshoge bruidstaart de zaal binnengereden, waarvan je ook een stukje kon krijgen. Tot slot begon er een geweldig goede band te spelen. Ze kregen het voor elkaar om bijna iedereen op de dansvloer aan het swingen te krijgen. Zelf ging ik ook helemaal uit mijn dak.
Tussen de bedrijven door kon iedereen genieten van het lopend buffet. Klaargemaakt onder verantwoordelijkheid van Pieter Onderwater, kok-eigenaar van de Orange Tree, een van de betere restaurants in Hong Kong en toevallig vader van een mijn leerlingen uit de Nederlandse les. Hoe lekker boerenkool met spekjes en worst dan is, of hutspot, als je in Hong Kong woont. Veel mensen lieten er de rosbief, oesters en andere vissoorten graag voor liggen en doken nogmaals op de boerenkool af "want dat krijg je thuis niet he ?".
Kortom een erg geslaagd feest. Om 01.00 uur was het geweldige feest helaas afgelopen. Veel mensen doken daarna het nachtleven van Hong Kong in, voor elkaar herkenbaar aan hun Heineken bierdopspeldje met knipperlampje en oranje lintje er aan. De meeste kwamen om een uur of 5 pas thuis. Zelf zijn we wel meteen naar huis gegaan. Tenslotte hadden we de avond ervoor de vrijgezellenavond al gevierd met de LG-Philipsen, waarvan we om 3 uur 's nachts thuiskomen. En onze kinderen kunnen daar helaas weinig begrip voor opbrengen, die duiken om 7 uur 's ochtends gewoon op ons bed.
Verdere hobbies
Waar brengen we verder de tijd mee door. Jolijn en Meike zitten op Nederlandse les op maandag na schooltijd. Op dinsdag gaat Jolijn naar tekenles, op woensdag Meike. Vanaf volgende week gaat Jolijn twee keer per week op zwemles. In Nederland heeft ze bijna drie maanden zwemles gehad. Jolijn kan dus in schoolslag zonder bandjes het 25 meter bad overzwemmen, maar de techniek kan nog verbeterd worden en ze kan nog niet crawlen. Het zwemlesseizoen is hier maar kort, van mei t/m september. In juli en augustus zijn we voor een groot gedeelte in Nederland, dus effectief blijven er maar drie maanden over. Tussen de zwemlessen liggen we vaak ook nog een paar keer in het zwembad, dus ze moet wel snel vooruit kunnen gaan.
Om zwemles te krijgen moet je hier vijf jaar zijn, Meike slaat dit jaar daarom over. Er zijn wel wat peuterzwemlessen om kinderen watervrij te krijgen, maar dat kunnen we zelf ook wel.
Verder geef ik sinds januari les aan de Nederlandse school hier. Die lessen houden zo'n anderhalf uur op maandag in. Inclusief voorbereidingstijd ben ik daar dus een paar uur in de week mee zoet. Sinds een paar maanden ben ik weer in de studieboeken gedoken (Nederlands Rechts via de Open Universiteit). Mijn eerste tentamen heb ik gemaakt hier op het consulaat. Het punt heb ik nog niet binnen, maar wel wat de goede multiple choice antwoorden zouden moeten zijn. En dan moet er toch wel een achtje in kunnen zitten.
Na de zomervakantie begint Jolijn met blokfluitles. Maria, de moeder van een klasgenootje van Jolijn uit Nuenen die uiterst toevallig op hetzelfde moment verhuisde naar Hong Kong en ook uiterst toevallig in Discovery Bay terecht kwam, gaat lesgeven. Maria heeft al een aantal groepjes in het Duits (zelf zijn ze Oostenrijks), en na de vakantie begint ze met Jolijn in het Nederlands of Engels blokfluitles te geven. De moeder praat nog redelijk goed Nederlands, maar Vicky, het klasgenootje uit Nuenen, kan Nederlands alleen nog een beetje verstaan maar niet meer spreken. Thuis wordt natuurlijk Duits gesproken en Jolijn en Vicky praten nu Engels met elkaar. Niet onlogisch, maar als ik ze bezig zie is het ergens toch een beetje raar.
We ruiken Nederland al
Over een week of negen begint hier de schoolvakantie. Gelijk de volgende dag stappen we het vliegtuig op naar Nederland, waar als alles goed gaat ons caravannetje dan al op ons staat te wachten op camping de Kienehoef in Sint-Oedenrode. We hebben er allemaal zin in om weer voet op Nederlandse bodem te zetten na negen maanden Hong Kong en iedereen weer eens te zien. In Hong Kong is het in de zomer erg warm, in de dertig graden, en het regent er vaak. Een combinatie die het wel erg benauwd maakt allemaal. Het Nederlandse klimaat is in vergelijking daarmee een stuk prettiger. We blijven maar liefst 7 1/2 week in Nederland, waar Peter na een week of vier al weer terugvliegt naar huis.
Gelukkig hebben we niet iedereen negen maanden hoeven missen. Zowel mijn ouders als Peters ouders zijn hier op vakantie geweest en ook Anka, Peters zus, en Nicole (mijn zus, met zoontje Teun) hebben de logeerkamer al bevolkt. Gezien de afstand Nederland-Hong Kong is dat geen gekke score. Dan en Mayka (u kent ze wel, die bekende mensen uit het NOS-Paasjournaal, die het Nederlandse volk vertelden dat ze fietsroute 1 op de Veluwe gingen fietsen) hebben al geboekt voor begin november en er zitten misschien nog meer bezoekers in de pijpleiding.
Zo, jullie zijn weer een beetje op de hoogte gebracht van ons reilen en zeilen hier. Hong Kong is een mooie ervaring die ik niet had willen missen. Soms is het jammer dat het zo ver van Nederland afligt. Alle feestjes gaan onze neus nu voorbij. De balans opmakend na negen maanden heb ik er geen spijt van dat we gegaan zijn, Peter vindt zijn werk erg leuk en de kinderen lijken ook erg gelukkig. Dus een paar jaar houden we het hier zeker uit. Maar dan komen we graag weer terug.
Heel veel liefs,
Jolijn en Meike, Peter en Judith
PS. Mayka en Dan, het was pas erg geweest als ze je gefilmd hadden met Pasen bij de Ikea met een zojuist gekocht douchegordijn.....
